عرفاء:مصدر/عملی/ناصریح/کنایی/کنادین/علنئا/آمویاءی/عملاءی/یکنین
«مصدر آمویْمائی عَمَلاءی یُکُنین» یک نوع مصدر عملی است که با افزودن وَنْدامو «یـ» به بن مضارع یک «مصدر کُنادین عَلِنِئا» ساخته میشود. در مصدر جدید، «مفعول» در جایگاه «فاعل» مصدر پایه در حالت انگیزی میباشد؛ مثلا، در «یُدانْدَن ([؟] مورد دهنده دانایی قرار دادن)» (داناکننده کردن) «مفعول» چیزی است که باعث دانستن بشود:
- مثال. علی کفش اَش ([؟] مال آن؛ آن را) را در سَیِریجِن ([؟] راه/مکان عبور) یُدانْد (؟ مورد دهنده دانایی قرار داد) تا کارآگاهها جای اَش ([؟] مال آن؛ آن را) را بِیابَنْد ([؟] مورد یافتهشدن قرار بدهند).ترجمه: علی کفشش را در مسیر آگاهیرسان کرد تا کارآگاهها جایش را پیدا کنند.
بهعبارتی، «مفعول» (کفش اَش (؟ مال آن؛ آن را)) در جایگاه «فاعل» مصدر «دانانْدَن ([؟] مورد دانستهشده قرار دادن)» که حالت انگیزی «دانْدَن ([؟] مورد دانستهشدن قرار دادن)» است، میباشد:
- مثال. کفش اَش ([؟] مال آن؛ آن را) جای اَش ([؟] مال آن؛ آن را) را به کارآگاهها دانانْد (؟ مورد دانستهشده قرار داد).ترجمه: کفشش جایش را برای کارآگاهها دانستهشده کرد.
- مثال. کارآگاهها جای اَش ([؟] مال آن؛ آن را) را دانْدَنْد (؟ مورد دانستهشدن قرار دادند).ترجمه: کارآگاهها جایش را دانستند.
دقت. از این نوع مصدر زمانی استفاده میشود که بخواهیم نشان دهیم مفعول سبب فعل است.