عرفاء:مصدر/عملی/ناصریح/کنایی/کنادین/علنئا/آمویاءی/عملاءی/سکنین
«مصدر آمویْمائی عَمَلاءی سِکُنین» یک نوع مصدر عملی است که با افزودن وَنْدامو «سـ» به بن مضارع یک «مصدر کُنادین عَلِنِئا» ساخته میشود. در مصدر جدید، «مفعول» در جایگاه فاعل مصدر پایه (بهشکل الزامی) میباشد؛ مثلا، برای «سِکارْدَن ([؟] مورد کارشدگیگرفته-کرده قرار دادن)» (کار کردن)، «مفعول» چیزی است که برایش کاری انجام میشود:
- مثال. چند سال شَرِکْگاه ([؟] تشکل اقتصادی (شرکت)) اِمان ([؟] ما) را سِکارْدَم (؟ مورد کارشدگیگرفته-کرده قرار دادم).ترجمه: چند سال در شرکتمان کار/خدمت کردم.
بهعبارتی، «مفعول» (شَرِکْگاه (؟ تشکل اقتصادی (شرکت)) اِمان (؟ ما)) در جایگاه فاعل مصدر «کارْدَن ([؟] مورد کارشدگیگرفتن قرار دادن)» میباشد:
- مثال. شَرِکْگاه ([؟] تشکل اقتصادی (شرکت)) اِمان ([؟] ما) نَصِبْدَن ([؟] مورد نصبیافتن قرار دادن) آنان ([؟] آنها) را باکُمَک ([؟] با کمک) من میکارْد (؟ مورد کارشدگیگرفتن قرار میداد).ترجمه: شرکتمان نصب کردن آنها را از من بهعنوان خدمت دریافت میکرد.
دقت. از این نوع مصدرها هنگامی استفاده میشود که «مفعول» بهشکل الزامی در جایگاه فاعل مصدر پایه باشد؛ بهعبارتی، «مفعول» ملزم به انجام مصدر پایه باشد.