دعو + ا [ میانوند «ـاـ» یک «سانَّما» است، و برای نشان‌دادن فعل‌های ارادی/انسانی استفاده می‌شود؛ مثل «دَعِوادَن ([؟] مورد ادعاکردن قرار دادن)» و «اِرْثادَن ([؟] معناء:ارثادن)».] + دن [ پسوند «ـدن» که «مَصْدَرْنَما» نامیده می‌شود، نمایانگر مصدر بودن یک واژه است.]